سایه‌ی پگاه

در دل شب، چراغی روشن

نوری از امید، دور از دشمن

پا به راهی که سنگین اما

می‌دوم بی‌هراس از دردا

افتادن رسم این جاده‌ست

خیزش اما سرآغازه‌ست

دست‌هایم پُر از زخم و خاک

چشم‌هایم پُر از نور پاک

راه اگر سخت و طوفانی است

عشق من پرچمی باقی است

می‌روم تا که باور سازم

با تلاش

آسمان پردازم

غزل شیروانی

شهرکرد